Enteresan bir oyunmuş aşk..

Kurallarını farkında olmadan koyduğumuz garip bi oyunun içindeydik..
Kaçtığımız, kovalandığımız ve yakalandığımız zamanlar oldu.
Saklandığım zamanlarda, sen gelip çıkarttın beni gizlendiğim o yerlerden.
Yakalanmamak için senin gözlerini sıkı sıkı kapatıp uzaklaşmayı denedim.
Ama sen kör bi ebeyken bile, çevirebildin beni yolumdan.
Bi tek sen !
Sadece ve sadece, sen..

Kayan yıldızlara bakıp dilekler tutardık hep.
Yarım kalan elmaşekerleride hep benimdi.

Kulaktan kulağa oynadığımız zamanlarda seçtiğin sözcükler ;
Çok değişmiş bana gelene kadar.
Hep yanlış duymuşum, hep yanlış anlamışım..
Yeni yeni farkediyorum.

Topu elime aldığımda senin adını söyleyip yakalayamıcağın bir yere attım.
İstop !
Sonra kaçtım, senden..
Senden, çok uzağa.

Ama bak işte yine yenildim.
Aç kapıyı bezirgan başı ! gözlerim yaşlı.
Ben hep böyle mızıkçılık yaparım işte.

Bu oyunda son ebe bendim.
Yani son kurban..
Herşeye rağmen yumdum gözlerimi,
Sayı saymam bittiğinde çoktan gitmiş olucağını bile bile..
Sonra heryere baktım, aradım, taradım ; bulamadım.
Çok zaman sonra uzaktan gördüm, seslendim ; duymadı.
Hopladım, zıpladım, bağırdım ; bakmadı.
Meğer ben başka birini ona benzetmişim.
Çanak çömlek patladı !

Küstü gitti oyun arkadaşım.
Ben arkasından bakakaldım..